Jerzy Żółkowski urodził się 19 sierpnia 1928 r. w Grodzisku, powiat Sokołów Podlaski, w rodzinie ziemiańskiej. Jego pradziadek Jan Żółkowski kupił 230 ha majątek ziemski k/ Grodziska. Dr J. Żółkowski jest wybitnym światowym specjalistą w zakresie hodowli bydła. W 1949 r. ukończył studia na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Gospodarstwa Wiejskiego w Łodzi uzyskując dyplom inżyniera rolnictwa. Podczas studiów odbył praktyki w bardzo dobrym gospodarstwie Chodów, Kruszów i Żuromin. Po studiach pracował na stanowisku kierownika Wychowalni Źrebiąt na Torze Wyścigów Konnych w Widzewie k/ Łodzi. W 1950 r. rozpoczął studia magisterskie na Wydziale Rolniczym SGGW w Warszawie, które ukończył w 1951 r. i rozpoczął pracę na stanowisku asystenta w Katedrze Szczegółowej Hodowli i Żywienia Zwierząt. W 1952 r. został pełnomocnikiem Dziekana, a następnie Rektora ds. organizacji praktyk studenckich SGGW. Dr J. Żółkowski dokonał wyboru 150 najlepszych gospodarstw sektora państwowego (POHZ, SK, SHR, Zakłady Doświadczalne), do których wyjeżdżali studenci aby gruntownie zapoznać się z technologią produkcji rolniczej, organizacją produkcji i zarządzaniem gospodarstw sektora państwowego. W 1952 r. z inicjatywy prof. Jana Pająka powołano Koło Naukowe Zootechników (Wydział powstał w 1951 r), którego opiekunem do 1960 r. był dr J. Żółkowski. Za osiągniecia naukowo-organizacyjne w 1957 r. został nagrodzony praktyką zawodową w Szwecji, co zaowocowało uzyskaniem stypendium naukowym Króla Szwecji. Wyniki badań naukowych prowadzone pod kierunkiem prof. Hanssona dotyczące wpływu inbredu na użytkowość mleczną krów zostały opublikowane w wysoko cenionym czasopiśmie Acta Scandinavica. W Szwecji ukończył kursy z zakresu hodowli bydła, żywienia oraz budownictwa inwentarskiego. W 1959 r. pracował na stanowisku inspektora w Zjednoczeniu Hodowli Zwierząt Zarodowych, w 1964 r. wrócił do pracy w SGGW i pod kierunkiem prof. Jerzego Hersego organizował Ośrodek Upowszechniania Wiedzy Rolniczej. W 1977 r. został zatrudniony w Zakładzie Hodowli Bydła na Wydziale Zootechnicznym SGGW na etacie pracownika naukowo-dydaktycznego. Aktywnie uczestniczył w organizowaniu Stołecznego Ośrodka Postępu Rolniczego w Brwinowie. W 1981 r. obronił pracę doktorską uzyskując stopień doktora nauk rolniczych i stanowisko adiunkta. Jest autorem ok. 500 artykułów naukowych i popularno-naukowych, dwóch poradników dla hodowców, norm dobrostanu zwierząt. Pod jego kierunkiem wykonano 86 prac inżynierskich i magisterskich. Dr J. Żółkowski był cenionym przez studentów dydaktykiem i organizatorem ich praktyk studenckich. Imponował wiedzą teoretyczną i praktyczną w dziedzinie przyrody, rolnictwa, a w szczególności hodowli zwierząt, w tym bydła. Odbył wiele staży m.in. w Szwecji, Szwajcarii, USA, Holandii, we Włoszech, na Węgrzech, w Kazachstanie, Nepalu. W Szwajcarii pracował w Związku Hodowców Bydła Rasy Brown Swiss i Simental jako doradca hodowlany i prowadził badania dotyczące łatwości oddawania mleka i indeksu wymienia. W Nepalu był ekspertem FAO. Brał udział w badaniach dotyczących wpływu warunków transportu kolejowego i morskiego bydła opasowego i cieląt (do Grecji, Włoch, Turcji, na Wyspy Kanaryjskie) na ich kondycję i zdrowie. Był doradcą w wielu wiodących przedsiębiorstwach rolnych m. in. w Instytucie Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach, w Zakładzie Doświadczalnym Instytucie Zootechniki w Kołbaczu, Stadninie Koni Nowe Jankowice. Dr J. Żółkowski był osobą o dużym autorytecie zawodowym i moralnym. Pełnił wiele funkcji m. in. był członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego i jego przedstawicielem w Europejskiej Federacji Zootechnicznej, członkiem zarządu Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Rolnictwa. W uznaniu zasług dla rozwoju rolnictwa, nauki i dydaktyki otrzymał liczne odznaczenia i nagrody: Krzyż Kawalerski Ordery Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Zasłużony Pracownik Rolnictwa, Dyplom uznania NOT, Medal Jubileuszowy 50. lecia Wydziału Nauk o Zwierzętach. Ponadto, w latach 1980-1995 został wyróżniony 6. Nagrodami Rektora SGGW za osiągnięcia w pracy naukowo-dydaktycznej i organizacyjnej. Przejście na emeryturę w 1998 r. nie było zakończeniem pracy zawodowej dr. J. Żółkowskiego, który nadal pracował realizując się także w najbardziej ulubionej dziedzinie – doradztwie i upowszechnianiu wiedzy oraz kształceniu praktycznym studentów. Przez kilka lat był koordynatorem praktyk na Wydziale Nauk o Zwierzętach, a następnie studentów Wydziału Medycyny Weterynaryjnej. Dzięki licznym kontaktom osobistym dr. J. Żółkowskiego wielu studentów Wydziału Nauk o Zwierzętach było kierowanych na praktyki i staże do krajów  Europy Zachodniej i do USA.

[H. Grodzki]

Studenci naszego Wydziału dokonali interesującego odkrycie latem 2024 r. na terenie kampusu SGGW w trakcie realizacji prac inżynierskich przez inż. Artura Szpalka oraz Franciszka Mikę.

Wszystko zaczęło się od przypadkowego odkrycia przez inż. Artura Szpalek obcego gatunku pluskwiaka – prześwietlika dębowego (Corythucha arcuata), dotąd notowanego tylko w Bieszczadach. Dalsze dochodzenie wykazało również występowanie jego bliskiego krewnego – prześwietlika platanowego (Corythucha ciliata), a także luki w dotychczasowej dokumentacji ich rozmieszczenia na terenie Warszawy i okolic. Studenci przeprowadzili inwentaryzację skupisk platanów i dębów rodzimych w obrębie miasta Warszawa. Podczas badań terenowych wykryto także kolejny, dotąd nieodnotowany w Warszawie gatunek – Arocatus longiceps. Wyniki zostały przekazane dr. Arturowi Taszkowskiemu z Instytutu Biologii, Biotechnologii i Ochrony Środowiska, Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, a następnie opublikowane w czasopiśmie „Heteroptera Poloniae – Acta Faunistica” w obszernej pracy faunistycznej dokumentującej nowe rozmieszczenie ponad 300 gatunków pluskwiaków różnoskrzydłych (Heteroptera) w Polsce.  Studenci SGGW, będący członkami Koła Naukowego „Atlas”, przyczynili się tym samym do wykazania trzech nowych gatunków dla Niziny Mazowieckiej, co stanowi istotny wkład w dokumentowanie faunistyczne regionu. Badania tego rodzaju są niezwykle istotne, gdyż pozwalają nie tylko monitorować pojawianie się obcych i potencjalnie inwazyjnych gatunków, lecz także reagować na zmiany w ekosystemach miejskich oraz wspierać działania z zakresu ochrony środowiska i planowania zieleni miejskiej. Masowe pojawienia się tych prześwietlików w połączeniu z suszą hydrologiczną może powodować zamieranie drzew nie ważne w jakim wieku.

Link do publikacji (open access) na platformie ResearchGate.

https://www.researchgate.net/publication/390878040_Przyczynek_do_rozmieszczenia_pluskwiakow_roznoskrzydlych_Hemiptera_Heteroptera_w_Polsce_-_VI